Ps: Pozdrawiamy miłego Pana

10.15 Msza Św w Majątku Howieny

11.00 Uroczyste otwarcie dnia konia

11.15 Prezentacja Koni Gorącokrwistych

12.30 Przerwa-Część Artystyczna

13.00 Prezentacja Koni Zimnokrwistych

14.30 Ogłoszenie Wyników

Zapraszamy Serdecznie!

Pozdrawiamy Panią Joannę

Strona www zespołu:  4EVER

Z Białegostoku całkiem jest blisko, bo zaledwie 15 km, a z Łap 17.

Majątek Howieny leży na skraju wsi Pomigacze, w gminie Turoń Kościelna. Przed kilkoma wiekami stała w tym miejscu karczma żydowska. Obok przebiegał trakt kupiecki. Jeszcze i dziś można w ziemi znaleźć resztki ceglanej podmurówki, a nawet monety.

Przyjeżdżają więc nie tylko turyści. Tuż za bramą, przy starej chacie przysypanej śniegiem kręci się fotograf. Robi pamiątkowe zdjęcia Oliwii i Adrianowi, młodemu małżeństwu z Wysokiego Mazowieckiego.

- Zaraz sprawdzę, ile było u nas ślubnych sesji zdjęciowych- mówi Marek, właściciel gospodarstwa i spogląda na ścianę tuż przy drzwiach. – Córki za każdym razem dostawiają kreskę. Nawet któraś z nich podliczyła ubiegły rok. Odwiedziło nas 85 młodych par.

Gospodarz zaprasza do domu, bo na dworze zimno. Wszystko jest tutaj stare i oryginalne:drzwi, stół, krzesła, kredensy, kufry i szafki.

Uratowali zabytki

- W cieple łatwiej rozmawiać. Potem możemy się przejść- mówi gospodarz.- Nasz dom był kiedyś plebanią, która stała w Turośni Kościelnej. Stajnie też kupiliśmy od księdza.

Wszystko jest tu zabytkowe. Stół przy którym siedzimy, chodniki na podłodze, kredens przy ścianie, lustra i kufry posażne. Salon przestronny i ciepły, choć w kominku dawno dopaliły się szczapy drewna. Marek nie ma zbyt dużo czasu, bo przecież robota nie może czekać. Jednak z chęcią opowiada o zgromadzonych zabytkach.

- Nie chcemy u nas żadnych podróbek. Wszystki obiekty są stare i mają swoją ciekawą historię. – Zaczyna wyliczać. – Pod lasem postawiliśmy dwór do 200 osób. Solidne, zdrowe modrzewiowe drewno ma prawie 100 lat. Kiedyś stała w carskich koszarach pod Kleszczelami. W czasie wojny Niemcy urządzili szpital wojskowy. Po wojnie był to magazyn. Roboty włożyliśmy dużo, wyposażyliśmy wnętrze.

Ładnie jest teraz

Przed kilkoma laty właściciele wypatrzyli zaniedbany wiatrak, który stał w Bojarach. Kupili go, przewieźli i całkowicie zrekonstruowali. Jest niezłą atrakcją dla wycieczek szkolnych. W samym środku gospodarstwa wzrok przykuwa chata kryta strzechą, grubo ponad 100 letnia. Obok zaś kryte czerwoną dachówką typowe domostwo wiejskie.

- W tym domu mieszkał jeszcze przed 3 laty poprzedni właściciel- mówi Pan Marek. –Odwiedza nas często, gdyż nie wyprowadził się zbyt daleko. A starą chatę ściągneliśmy aż z Niewina Borowego, w gminie Wyszki. Na wiosnę poprawimy poszycie dachu. W środku nie mamy zamiaru nic zmieniać. Tylko dobudowaliśmy kominek. Może będziemy udostępniać turystom na noclegi. Na lewo od domu stoi budynek który, zakupiliśmy aż w Porębie niedaleko Ostrowi Mazowieckiej.

Kiedyś znajdowała się w nim plebania, potem przez długie lata komisariat MO. MO i jakiś sklep:- istna ruina, ale drewno było zdrowe. Mieliśmy z tym nie lada kłopoty- ciągnie Pan Marek. –Opłaciliśmy zakup w gminie, ściągnęliśmy samochody ciężarowe, załadowaliśmy… A tu nagle mieszkańcy Poręby nie chcieli nas wypuścić, bo ktoś wpadł na pomysł, że urzodzą muzeum wiejskie. Ale zdążyliśmy odjechać. Kuźnię z Poręby też przewieźliśmy. Drewnianą wieżę obserwacyjną kupiliśmy od strażaków z Turośni Kościelnej. Jeszcze podziękowali nam za sprzątnięcie terenu. Po odnowieniu służy gościom do oglądania terenu.

Ma też Marek swój akcent rodzinny, czyli kuźnię dziadka Piotra, która niegdyś stała we Wnorach Starych. W Lubekach zakupił wędzarnię ze składówką i piecem chlebowym. Jeden duży drewniak został sciągnięty z ul. Warszawskiej w Białymstoku. I też przerobiony na karczmę i zajazd.

Córki jak malowane.

Nie ma gospodarz czasu na dłuższą pogawędkę. Musi jechać do Białegostoku. Po gospodarstwie oprowadza więc nas Kornik, rzeźbiarz i złota rączka, który pracuje w Howienach od kilku tygodni. Nie podaje swego imienia i nazwiska. Po prostu Kornik i to wystarczy. Prowadzi nas do zwierzyny. Przy owieczkach kręci się Laura, najmłodsza córka. Widać, że nie lubi siedzieć przy komputerze i zna się na pracy.

Starsza Natalia, studentka filologii Japońskiej, zajmuje się organizacją imprez. Do Kowien prawie codziennie ktoś przyjeżdża na kuligi, ogniska lub potańcówki przy dobrej muzyce i stołach zastawionych regionalnym jadłem. Rozalia i Kamil, chociaż również się uczą, też wiedzą co mają robić w Howienach.

- Nie ma na świecie tak dobrych i ślicznych dzieci- krótko komentuje Kornik i mruga okiem do Natalki.

Jak w arce Noego

A zwierzyny uzbierało się w Howienach co niemiara. Spacerują więc lamy, alpaki, daniele, kozy z rogatym capem na czele. Jest ich tutaj aż sześć gatunków. W stadzie owiec przybyło uroczych maleństw. Po podwórzu przechadza się oślica Marta, biegają kucyki i rasowe konie. Jednak najwięcej jest królików. Do tego kaczki, łabędzie i sześć bocianów nielotów.

-Pan Marek skarmia kilka kilogramów wątróbki- tłumaczy Kornik. –Tyle potrzebują bociany i łabędzie. Do tego duże ilości siana, słomy, ziemniaków i marchwii. Zwierzyny zwoływać do gromadki specjalnie nie trzeba. Wystarczy tylko kilka marchewek wziąć do ręki. Wszystkie się zbiegną. Lamy nie lubię. W okna zagląda, namolna jest i opluć potrafi J. A oślica jest chyba większym osłem ode mnie- śmieje się nasz przewodnik po Howienach –Najsympatyczniejsza jest Mućka, czyli szkockiej rasy krówka, cała kudłata. Takie z niej miłe pieścidełko- dodaje Kornik.

-Ja też ją uwielbiam- wtóruje mu Natalia. –Jak ona wspaniale się przyjaźni z kozą. Nie odstępują siebie ani na chwilę. I spacerują noga przy nodze.

Kornik zaprasza na spacer. Zagładamy w różne zakamarki. Wszędzie mnóstwo eksponatów: kołowrotki, wialnie, warsztaty tkackie, garnki, trąbki, akordeony…

Nie da się wszystkiego zobaczyć ani tym bardziej pokazać w ciągu 2 lub nawet 3 godzin. Tyle jest różnych historycznych ciekawostek. Trzeba koniecznie przyjechać, kiedy będzie cieplej i nieco się zazieleni. Ale wcześniej warto jest umówić się na dłuższą pogawędkę z Kornikiem, bo to człowiek naprawdę nietuzinkowy.

www.michalobrycki.com